RSS
 

KSIĘŻYC

14 lip

Cuento para leer a oscuras

Jest taki jeden poeta natchniony, który wędruje we świata strony i białym żaglem na nieboskłonie wyblakłym światłem samotnie płonie. Czasami w chmurach smutki smutniejsze w melancholijne zamienia wiersze. Niekiedy w czystej nocy ciemności tworzy poemat o wiernej miłości. Bywa obecny, lecz zamyślony. Czasem ukryty za mroku chustą. I bardzo często bywa spóźniony. A, gdy gdzieś znika, strasznie jest pusto i strasznie tęskno. W nim bowiem nocy ukryte piękno zdaje się płynąć w blasku księżyca, który nas wszystkich nocą zachwyca.

Zawsze więc, zawsze, gdy ciemność przędzie czerń na przestrzeniach sennego świata, patrzę przez okno, czy księżyc będzie, czy już się z niebem w ciemnościach brata? A, gdy nadchodzi krokiem zadumy i ma oblicze myślą strapione, kładą się przed nim szelesty, szumy kusząc spojrzenie jego natchnione. Przysiądzie nieraz gdzieś na jeziorze, szklaną poświatą pokrywa wody i z wielkim wdziękiem w tej nocnej porze strumieniem światła, tak dla osłody i dla otuchy, rozsuwa mroku wzburzone morze wnet przeganiając strachy i duchy. Niekiedy lekko pośród gałęzi zawiśnie bladą, srebrną jasnością i sunie wolno, nigdy nie pędzi, lecz błogo płynie w mroku z wdzięcznością i zachwycony każdym nut dźwiękiem podziwia wszystko, co wokół piękne. Czasem na szczycie czarnego nieba zastyga srebrnym opłatkiem światła. Zdaje się, że mu nic nie potrzeba. W myślach wędruje ta twarz wyblakła, na której widać grymas natchnienia. W strumieniach swego wieszczego światła księżyc te myśli w rymy zamienia i wiersz kolejny w przestrzeniach świata szumem, szelestem się rozprzestrzenia.

I gdzie ja jestem, tam on wędruje wiernie u boku mego natchniony. Szeptem milczenia wiersz recytuje poezją w ciszy wiecznie niesiony.

Isabelle MOULIN

 
Brak komentarzy

Napisane przez w kategorii DLA DZIECI

 

Tags: , , , , ,

Dodaj komentarz